GENERALE MET PUBLIEK

Bij de inschrijftafel kreeg iedereen de eerste toi toi overhandigd: een mooie button van het PT. Femmieke heeft voor iedereen een vrolijk vlaggetje geknutseld en van Anouk en Chantal kregen wij een ster met de wens ‘straal’. Ik heb onze goody bags niet persoonlijk uitgedeeld, maar op een tafel gezet met daarbij een briefje ‘zelfbediening’.
Mijn muts was nog steeds onvindbaar dus heeft Jeanne er voor gezorgd dat ik een nieuwe kreeg, ik heb er nu mijn naam ingezet.

Vanavond zaten er zo’n 500 genodigden in de zaal. De gemeente heeft veteranen uitgenodigd om te komen kijken. Het was een ‘taaie zaal’ (maar wel een goede oefening) dat kwam mede door de vrijdagavond maar ook door de gemiddelde leeftijd. Het is heel moeilijk om duidelijk verstaanbaar te spelen zonder dat de snelheid er uit gaat. Wij hebben ons best gedaan, maar er gingen wel wat dingetjes mis. Zo werd bij de “Red Hat Society” een verkeerde tekst ingezet, bij shoppen hoorden wij het orkest niet goed en bij de ‘prinsesjes’ ging het bijna fout omdat er mannen mee wilden gaan zingen. Met Stijn ging het iets beter en hij heeft dan ook weer getild vanavond. Helaas kon Jolanda er niet bij zijn, zij is door de griep geveld en wilde het risiko niet nemen om iemand aan te steken. Ik duim voor haar dat zij voor de premiére weer opgeknapt is. Een groot deel van het ensemble is door de cateraar gewapend tegen griep en andere opdringerige ziektekiemen: er werd vandaag knoflooksaus geserveerd. Tijdens het eten zei Peter dat hij wel wat fotos wilde maken vanuit de orkestbak als iemand een fototoestel aan hem geeft. Toevallig had ik net mijn toestel bij mij en heb het aan hem gegeven zo heb ik nu een paar mooie kiekjes om hier te plaatsen.

MUTSEN EN ANDERE HOOFDZAKEN

Wat een muts ben ik toch. Was het vanavond al generale en ik had het niet door. Dat heb ik na de hand pas in de brief gelezen die bij het programmaboekje zat. Nou ja, dat scheelt dan weer een dag plankenkoorts...
Desondanks was toch een echte generale en ging er een en ander mis. Zo is ik mijn muts van de India scène zoek geraakt, waren de kleedsters voor de Red Hats vertwijfeld op zoek naar de juiste vrouwen en vond Woodstock 15 jaar geleden plaats.
Met de blessure van Stijn valt het helaas niet mee. Hij heeft er nog steeds zo veel last van dat hij vandaag niet kon tillen. Inmiddels heeft Ruud de beslissing genomen om Stijn uit de Orangerie scène te halen waardoor ik nu zonder partner ben. Ik was hierdoor behoorlijk van slag en ging op de verkeerde positie staan, gelukkig is het niet opgevallen. Ruud gaat nog bedenken wat ik verder in die scène moet gaan doen. Ik heb gekscherend gezegd dat ik zou kunnen proberen om iemand anders zijn man af te pikken quasi als voortzetting van de toon die ik in “Red Hat Society” gezet heb. Ik hoor het morgen wel.

OOK DAT NOG

Jippie, uitgefreubeld! Wat een project was dat, nu begrijp ik pas wat ze in Duitsland bedoelen met de uitdrukking ‘Tüten kleben’.

Vandaag hadden wij een doorloop met kledingwissels, grime & kap. Ik ben door Harriet zo mooi opgemaakt dat ik steeds complimenten kreeg over mijn ogen. Na een warming up met Yvonne en inzingen met Steph (alles op 10 cm hakken) zijn wij begonnen met de doorloop.

Het liep al stukken beter dan gisteren, maar er waren nog een paar kleine missers, zo werd een paar keer de verkeerde midi ingespeeld wat voor hilariteit zorgde. De “Red Hat” pakte ook heel anders uit omdat het gordijn te laat open gaat om de dans op tijd te beginnen. Ik was hierdoor even ‘de weg kwijt’ en was vergeten dat er in geschrapt was. Ook moet ik nog even oefenen met de schoenen, dat danst heel anders. Toen ik terug kwam van de “Atelierdans” waren mijn hoed en boa zoek, later bleek dat de kleedsters alles in een andere kleedkamer hadden gelegd. Ook vandaag waren er onduidelijkheden wie welke dekorstukken meeneemt (in de tweede acte), maar ook dat is nu helder. Het omkleden voor de Orangerie scène achter het toneel was niet handig omdat ik toch naar de kapsalon moet, dus dat ga ik morgen anders doen. Dat wil zeggen als ik morgen nog in die scène zit. Stijn is namelijk geblesseerd geraakt en wijt dat aan de supersnelle kledingwissel die hij na deze scène heeft. Hij heeft er alles voor over om in de Orangerie niet meer mee te doen, dat zou ik toch wel heel erg vinden want ik vind hem een hele fijne partner om mee te spelen. Ik hoop dat de blessure meevalt en dat wij samen een oplossing vinden om die scene toch nog met elkaar te kunnen doen.

EVEN WACHTEN

Ook vandaag hebben Julian en ik weer zitten freubelen. Wij hadden allebei zoeits van ‘waar zijn we aan begonnen’?! Al met al hebben wij er zeker al een hele werkdag aan gewijd en het is nog steeds niet af. Om 17.00 uur moest ik in het theater zijn en bij nader inzien had ik het karweitje daar wel af kunnen maken want vanavond bestond voornamelijk uit wachten. Gelukkig had Anouk (ter ere van haar verjaardag) op soesjes getrakteerd, daardoor was het wachten een stuk aangenamer.

Het was de bedoeling om een doorlop met kledingwissels te doen, maar het probleem in de orkestbak was nog niet opgelost waardoor wij heel lang in onze kleding van de eerste scène zaten te wachten. Lianne en Elly hebben gevraagd om in de tussentijd even alle kleding door te passen, maar omdat wij niet wisten hoe snel wij op moesten bleven wij maar wachten in onze maritieme outfits. Omdat het allemaal wel erg lang duurde dacht ik in de zaal te gaan kijken, maar toen ik naar boven kwam werd ik zo aangekeken van ‘jij hoort hier nu niet te zijn’, dus ben ik maar weer braaf in de kleedkamer gaan zitten wachten. Op een gegeven moment werd omgeroepen dat iedereen naar toneel moest die bij “De Toekomst” boven staat. Omdat wij daar niet bij zitten bleven Silvia, Henny en ik maar wachten op de volgende oproep, maar die kwam niet. Toen werd er ineens omgeroepen dat iedereen die met een zender beneden zat naar het podium moest komen en hoorden wij dat er “Europa” gezongen werd. Toen wij boven aankwamen vroeg Yvonne waarom wij nu pas kwamen – waarop ik antwoordde dat er niet omgeroepen was dat iedereen naar het toneel moest komen. Wij hebben nog het “Lied van de vrijheid” gezongen en toen zijn wij eindelijk begonnen met de doorloop.

Dat was even chaotisch als de rest van deze avond. Na de ouverture zijn er bijna gewonden gevallen omdat ineens het ‘schip’ naar beneden kwam. Bij ‘Shoppen’ zou ik William helpen met omkleden waardoor ik zelf bijna te laat kwam voor de slow motion, in scène 5 was het dekor niet goed neergezet waardoor het erg krap was en mensen bijna tegen dekor opbotsten. Toen was ik mijn kleding voor “Oh Marijke” kwijt, gelukkig heb ik alles nog op tijd terug gevonden, maar het was niet duidelijk wanner wij voor die scène op moesten. Ook werden niet alle dekorstukken meegenomen omdat het onduidelijk was wie wat ging doen. Wij waren vrij laat klaar en ik was blij dat ik met Bart mee kon rijden, ik heb maar meteen weer een plek gereserveerd voor morgen (er is gelukkig geen wachtlijst).

HALLO THEATER

Vandaag was het dan eindelijk zo ver: onze intocht in het theater. Nadat ik ’s middags met Julian een paar uurtjes aan onze toi toi’s gewerkt heb moest hij als eerste richting theater vertrekken. Het orkest zou om 18.00 uur met een soundcheck beginnen, het ensemble moest om 19.30 uur aanwezig zijn. Bij binnenkomst werden wij door Jeroen geregistreerd en kregen wij onze kleedkamers toegewezen. De meesten zitten met 5 of 6 personen in een kleeedkamer, maar ik heb geluk. Ik zit samen met Henny en Silvia in een kleedkamer vlak bij de grime en de fysio, en, zoals ik gehoopt heb: onze kleedster is Lianne. Tegenover ons zitten Barbara, Jet en Anouk. Een heel gezellig hoekje dus.
Toen iedereen aanwezig was heeft Ruud een toelichting gegeven wat de planning was voor vandaag. Aansluitend hebben wij eerst gecontroleerd of alle kleding aanwezig is en missende delen aan Mieke doorgegeven. Daarna ging iedereen een zender halen. Omdat er maar één persoon is die de zenders bevestigd was er een lange wachtrij. Nadat iedereen voorzien was van een zender werd iedereen één voor één op het podium gereopen om de zender in te stellen, daarvoor moest een tekst gesproken en een stukje gezongen worden. Tenslotte werden alle zenders gezamenlijk getest met “Europa”, “Terug bij af” en “Burengerucht”. Om 22.30 uur waren wij nog niet klaar, maar mochten wij naar huis. Er bleek namelijk een technisch probleem in de orkestbak te zijn, hopelijk is dat morgen opgelost.

TOT ZIENS THEATERWISSEL

Nou, dat was dan onze laatste repetitie in de “Theaterwissel 30 E”, nu nog maar een kale ruimte omdat de draaischijf en de dekorstukken al in het theater zijn. De stemming van deze repetitie was anders dan anders. Frits begon met een toespraak waarin hij vertelde waarom Mieke (regieassistente) en Peter Spruit er enkele keren niet zouden zijn en dat de rol van Maartje veranderd is. Als ik het goed begrepen heb zijn haar collega’s van de dansgroep voor Maartje opgekomen, fijn dat er zo’n hechte band is ontstaan. Frits heeft ook nog verklapt dat Joke jarig is en daarna het woord aan het orkest gericht. Daarbij refereerde hij naar een mailwisseling onder de orkestleden die begon met:

Vannacht schrok ik ineens wakker met een doemscenario voor ogen:
Na 18 ontwrichte zondagen, 40 repetitie-uren op zolder, 5 echtelijke ruzies, 4 gemiste verjaardagen, 3 kilo dropjes en 6 vermoeiende avonden in het Theater aan de Parade... is het dan zo ver: de premiere van VogelVRIJ! Na een fantastische voorstelling, met de adrenaline nog kolkend in mijn bloed, loop ik richting de foyer. De cast wordt herkend en aangesproken door de bezoekers. Overal klinken bewonderende complimeten voor de mooie zang en de prachtige dans. Ik speur naar bekenden in de mensenmassa. Ha! Daar staat een potientiële fan. Ik loop er op af. "Hee Eva! Jij hier? Ik ben net naar zo'n mooie voorstelling geweest. VogelVRIJ heet het. En jij, wat doe jij hier? Ben je ook naar de voorstelling geweest of kom je net van de film?"

Toch leuk om te weten dat ik niet de enige ben die rare dromen over de musical heeft. Ik wordt al weken wakker met een deuntje van de musical in mijn hoofd en dan is het heel moeilijk om weer in slaap te vallen. Meestal volgt dan een droom over de musical, bijvoorbeeld dat ik in het verkeerde theater sta, of dat ik entree moet betalen om mee te mogen spelen, of dat er een scène wordt geschrapt...
Dat komt niet helemaal uit het niets, want er zijn al scènes ingekort en ook vandaag werd de rode pen weer ingezet; “Mijn beste maat”, “Googelen” en ook de “Red Hat Society”zijn ingekort, waardoor ons dansje ook is veranderd en ‘mijn ding’ eruit is. Dat is heel jammer, nadat het shoppen al niet is doorgegaan en ook de Orangerie is aangepast.

Na de repetitie wilde ik nog even aan Jeanne laten zien wat ik aan schoenen kon regelen, maar bij de kostuumgroep was het spitsuur en Jeanne was niet aanspreekbaar omdat de kostuums voor Ingrid nog niet compleet zijn. Ik heb alles maar weer meegenomen en zal het morgen in het theater nog eens proberen.
the

NIKS AFTELLEN

Het was vanavond niet de leukste repetitie en ik ben niet voldaan. De zangrepetitie viel mij tegen; het ging heel snel en wij hebben steeds maar een paar maten van een nummer gezongen. Al met al heb ik er niet veel aan gehad. Toen bleek dat de Orangerie scène voor Stijn en mij veranderd is, ik had zo gehoopt dat het ons toch nog zou lukken om er iets van te maken en nu staan een beetje aan de kant te koekeloeren. De andere paren wisten van niets en gebaarden steeds dat wij erbij moesten komen. Tijdens de doorloop kwam ik tot de ontdekking dat er geen scène 18 komt (waar ik de hele tijd van uit ben gegaan omdat er op de lijst van Peter nog 2 liederen staan). Sterker nog, waarschijnlijk wordt het mooie Applaus lied ingekort, wat ik erg jammer vind. Toen werd ook nog medegedeeld dat er aanstaande donderdag weer niet met het ensemble gerepeteerd wordt en er dus nog maar één (!!!) repetitie is voor de doorlopen beginnen. En om het gejammer compleet te maken: er werden nieuwe foto’s voor het programmaboekje gemaakt en daar was ik niet op voorbereid. Natuurlijk ben je maar een klein stipje in de massa op zo’n groepsfoto, maar toch…
Het meest positieve van vandaag was eigenlijk dat voor het eerst het orkest compleet aanwezig was.

AFTELLEN

Zoals beloofd heeft Frits het vertrek van Marc en de aanwezigheid van Niels toegelicht. Om Niels een indruk te geven van het stuk hebben wij een doorloop gedaan. De afwezigheid van Marc was duidelijk voelbaar, in sommige scènes meer dan in andere, hij heeft toch wel een persoonlijke stempel op zijn rol gedrukt. Het heeft mij eventjes moeite gekost om over te gaan naar de ‘orde van de dag’, maar het is uiteindelijk toch gelukt.

In de pauze hebben wij de jurken voor de scène in de Orangerie gepast. Ik heb er verschillende schoenen bij uitgeprobeerd en uiteindelijk hoefde er aan mijn jurk niets te worden veranderd. Gelukkig maar, want de dames hadden al genoeg werk aan mijn jurk voor de “Red Hat Society”. Daar heeft Lianne vandaag de laatste hand aan gelegd en moet ik nu het juiste onder ondergoed bijzoeken. Huib was er ook en heeft notities over ons haar gemaakt en tijdens de doorloop hebben wij rekwisieten gebruikt. Zo vallen alle puzzelstukjes in elkaar. Het dekorteam is ook nog steeds druk bezig. Zij hebben de schijf helemaal geschuurd en er stonden twee hele mooie trappen.

Het is duidelijk te merken dat de voorstellingen dichtbij komen. Iedereen is beter gefocust en geconentreerd bezig. Ook het gemompel naast en achter het podium is minder geworden. Alleen ik heb nog steeds het gevoel dat ik er nog niet klaar voor ben, maar er is aangekondigd dat wij volgende week met een zangrepetitie beginnen waardoor hopelijk de twijfels worden weggenomen. Dan kan het aftellen beginnen: nog 3 repetities…

WERKEN, LACHEN, ZINGEN

De PR machine loopt op volle toeren. Sinds kort hangt er een enorme canvas boven de hoofdingang van het theater en de posters in de stad schijnen zich te vemenigvuldigen. Ook in de kranten wordt steeds vaker geschreven over de musical. Op het prikbord in de repetitiehal hangt sinds vandaag een artikel met een prachtige foto van de dansgroep. Vandaag werden van de cast fotos voor het programmaboekje gemaakt. Het geheel had iets van het maken van een familiefoto en zo voelt het ook: als een hele grote, gezellige familie. Je kent inmiddels elkaars trekjes en weet met elkaar om te gaan, soms heb je niet eens woorden nodig – een knipoog is voldoende.
Ik had het idee dat er vandaag velen moe waren. De doorloop van de tweede acte liep op zich vlotjes, maar desondanks leek het alsof het wachten langer duurde dan normaal. Ik werd steeds meliger, en daar hadden er meer last van. Toen wij de scène in de Orangerie gingen oefenen was er dan ook geen houden meer.Yvonne had namelijk gezegd dat wij plezier moesten hebben, nou en dat hadden we! Het was bijna niet meer voorstelbaar dat Stijn nog een paar weken geleden heel boos was om die scène.

Na afloop zijn wij nog met een paar man naar de stad geweest. Het was fantastisch weer en in de Korenbrugstraat konden wij ons laten inspireren voor de openingsscène. Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn outfit zonder zonnebril echt niet compleet is, dus volgende week toch maar weer gaan shoppen (moet ik sowieso nog oefenen). Toen het tijd was om naar huis te gaan ben ik met Rico en Jolande richting station gelopen, onderweg kwamen wij Toneelgroep Oog tegen, die Jolande een serenade hebben gebracht: ode wie ode toekomt....

HET WORDT WAT

In het begin van de avond heeft Ruud aan de aanwezigen medegedeeld dat de week van de doorlopen iets veranderd is. Hoe het precies zit heb ik niet goed verstaan, maar dat zal een dezer dagen wel op de mail te lezen zijn. Voor zo ver ik begrepen heb is er een extra repetitie op maandag 12 oktober in de repetitieruimte en wordt de zondag daarvoor misschien ingekort.
Ik zie het dan wel allemaal. Ik ben wel blij dat ik 3 weken vakantie opgenomen heb, anders was het niet te combineren geweest.
Na de mededelingen zijn wij begonnen met een doorloop van de tweede acte. In het begin liep alles prima, maar bij scène 13 (toeval??) ging er van alles mis. De schijf draaide naar de verkeerde kant, de banken stonden verkeerd, toen begonnen de banken te kraken en te splijten en op één punt zakte de buitenring weg. Na een aantal misgelopen pogingen en veel hilariteit werd er toch nog gezongen; uiteraard weer veel te snel door de jeugd en veel te vroeg door de ‘oudjes’. De dialogen gingen daarentegen een stuk vlotter, ik heb het gevoel dat de tekst langzamerhand toch ‘eigen’ wordt.
In de pauze heeft Marc verteld dat hij is aangenomen voor de musicalopleiding in België. Dat is natuurlijk heel leuk, maar ook een beetje dubbel omdat hij aanstaande maandag al moet beginnen en nog woonruimte moet zoeken enzovoort.
Omdat Ruud had aangegeven dat hij na de pauze niet aan ensemblestukken ging werken heb ik aan Jan en Theo voorgesteld om de “Machinedans” nog eens door te nemen, maar Theo wilde liever aan een baslijn werken. Ik ben toen maar naar de dames van de kleding gegaan en mocht weer diverse outfits passen. Henny en Sylvia hebben ook een en ander gepast en wij hadden er lol in om in de verkleedkist te duiken. Maar ook Stijn, William en Twan hadden er volgens mij zin in. Zij mochten met hun stoere pakken meteen het podium op. De kostuumploeg heeft hard gewerkt en ook dekor en rekwisieten nemen al aardig wat ruimte in beslag. Zo wordt het steeds ‘echter’ en ik realiseer mij ineens dat wij al over 4 weken op het podium staan! Het aftellen kan beginnen....

AMNESIE

Dit was de zwaarste repetitie tot nu toe. Ik ben al een paar dagen behoorlijk verkouden, maar ik weet dat ik absoluut geen repetitie kan missen. Tegen de koorts heb ik dus de hele dag Paracetamol geslikt en met keelpastilles en jus d’orange heb ik het volgehouden. Ik kan mij alleen niet zo veel meer herinneren.
Ik weet nog dat ik Julian gebeld heb omdat het orkest al eerder aanwezig moest zijn dan hij dacht. Om 10.30 uur zijn wij begonnen met een doorloop van de eerste acte.
’s Ochtends hebben wij voor Peter van Beijnum en Marc van Mil gezongen, ter ere van hun verjaardagen. Er ontstond eventjes wat spanning toen zowel Theo als Dries hun ‘kunsten’ vertoonden. Toen was het pauze en werd op lekkere taart getrakteerd. Aansluitend zijn er foto’s van het orkest gemaakt voor het programmaboekje. Toen iedereen opgesteld stond riep Peter: “Stop, ik mis iemand!” en inderdaad, de 3e klarinettiste stond er niet bij. Knap, hoor, dat hij dat meteen ziet. Jammer vond ik het dat iedereen verschillende kleding aanhad. De foto’s van het orkest bij ‘Scarlet Pimpernel’ waren toch erg mooi; iedereen in het zwart – maar er was toen ook toneelbelichting. Aanstaande zondag worden fotos van het ensemble gemaakt. Ook wij zijn niet verzocht om specifieke kleding te dragen, wel moeten wij ons ‘zondagsgezicht’ meenemen....

Na de pauze hebben wij nog een aantal scènes doorgenomen, maar ondanks het gevoel dat er geen einde aan de dag leek te komen kan ik niet meer zeggen wat wij allemaal hebben gedaan. Volgens Julian hebben wij wel twintig keer “Oh Marijke”gedaan – ik kan mij nog zo’n 5 keer herinneren. Heel vaag weet ik nog dat er teksten geschrapt zijn en dat er een opname gemaakt is van “Europa” voor promotiedoeleinden. Afgesloten hebben wij met de “Red Hat Society”, de rest van de dag ben ik kwijt, hopelijk komt het tijdens de volgende repetitie allemaal weer terug.

KEURI(N)G

Joepie, Jeanne heeft mijn outfit voor de openingsscène goedgekeurd – inclusief schoenen! Niet dat iemand iets ervan ziet, maar ik weet dat ik ze aanheb en dat werkt wel door. Ik heb ook meteen uitgeprobeerd of ik daarin kan spelen en het ging prima. Ik had nog twee paar schoenen meer bij mij, voor de andere scènes, die zijn ook akkoord.

Aan het begin van de repetitie heeft Ruud nog eens duidelijk uitgelegd wat met ‘stil spel’ bedoeld wordt, en dat het de bedoeling is dat er stilte is in de oefenruimte tijdens het repeteren. Meteen toen de eerste scène gerepeteerd werd gingen er weer mensen praten, het lijkt wel alsof de meesten niet eens doorhebben dat zij praten. Ook tijdens de uitleg zijn er altijd een paar die ‘onderonsjes’ hebben. Ik vind dat heel vervelend, in eerste instantie omdat ik het gebrek aan respect vind, maar ook omdat ik er zelf last van heb; ik kan namelijk niet volgen wat er gezegd wordt. Een paar keer dacht ik al om hier iets over te zeggen, maar ik ben bang dat het verkeerd overkomt. Ik voel mij al bezwaard om te gebaren dat wij stil moeten zijn op de momenten dat er op het podium gespeeld wordt.

Ruud heeft ons een paar keer de scène met “Oh Marijke” laten spelen. Omdat hij zelf de muziek moest instarten (en geen dj is) werden sommigen een beetje melig. Stijn, Ben en Eric waren met ‘de microfoonstandaard’ aan het dollen en toen ik mij zogenaamd bang achter de bar verstopt heb kreeg Jolande de slappe lach. Voor het eerst werd vanavond de overgang naar “Europa” gezet en de mise-en-scène van de opening is iets gewijzigd duidelijk uitgelegd door Ruud. Uiteraard hebben wij ook weer tijd besteed aan “Shoppen”, “Altijd tegen”en “Altijd de dupe” – Terwijl bij de zang het tempo meestal te snel is lopen de dialogen vaak niet vlot genoeg, het lijkt wel alsof men steeds op elkaar wacht waardoor de vaart er meteen uit is. Ik vraag mij af of dat komt omdat mensen de teksten niet goed genoeg kennen of gewoon te keurig zijn.

EEN FEEST VAN HERKENNING

De eerste officiële repetitie na de vakantie was een feest, jammer dat Julian er niet bij kon zijn. Marc en Monique hadden de hele repetitieruimte versierd wat er heel vrolijk uit zag. Het was heel leuk om iedereen weer te zien en het schijnt dat voor het eerst de cast compleet aanwezig was.
Terwijl de “red hats” op de draaischijf met Yvonne aan de slag gingen, heeft de rest een nieuw lied ingestudeerd. Ik heb het nog eens nagevraagd en het is inderdaad de bedoeling dat het pasje stuntelig blijft. In de tussentijd kwam het orkest binnengedruppeld en waren de anderen klaar met het instuderen van “De Toekomst”. Meteen aansluitend hebben wij de “Penselendans”gedaan.

Na een korte pauze volgte er een warming up met Yvonne (ik was al zweetnat). Zij heeft uitleg gegeven wat zij bedoelt met de opmerking ‘ogen in de rug hebben’. Dat vond ik zeer nuttig, Daarna hebben wij een heleboel herhaald en – Yvonne had het al voorspeld – er waren een heleboel ‘aha momenten’. Ik dacht dat ik alles nog goed wist en in de vakantie toch voldoende had bijgehouden, maar sommige pasjes waren toch weggezakt en ik had zelfs een paar black-outs. Gelukkig hebben wij van het PT de ruimte gekregen om ons van de vakantie te herstellen en was het grootste deel van de repetitie een feest van herkenning.
Maar er werden ook serieuze zaken aangekaart. Zo heeft Yvonne uitgelegd wat van een ieder verwacht wordt in de aankomende periode en heeft zij verteld over ‘witjes’, concentratie en haar professionele blik. Dat had voor mij het gevolg dat ik in de “Machinedans” een andere positie moet innemen en dus ook een andere beweging moet doen. Hopelijk krijg ik het snel onder de knie. Voor Jolande was het een emotionele repetitie omdat zij op haar onzekerheid gewezen is. Ik hoop dat zij binnenkort een keer positive feedback krijgt, dat zou haar enorm vooruit helpen, denk ik.

Na afloop was er nog een ‘meet & greet’ met een korte toespraak van Jes, een woordje van Yvonne en een kleine speach van Jacques. Er waren veel ‘nieuwe’ gezichten, omdat ook de medewerkers die achter de schermen werken aanwezig waren. De middag was supergezellig en het feestcomité had een buffet geregeld en er was van alles te drinken, zelfs malt bier! Ik vond het heel jammer dat ik al zo vroeg moest vertrekken en ben benieuwd om te horen tot hoe laat het feest is doorgegaan.

DOOR DE MAND GEVALLEN

De vakantie is bijna afgelopen, dus er waren vanavond al veel meer mensen op de extra repetitie. Na het gezamenlijke inzingen met Steph zijn de ‘red hats’ weer met Peter gaan oefenen. Er is een grote kans aanwezig dat dit lied ingekort wordt, want heel jammer zou zijn omdat het een van de weinige nummers met “Schwung” is, echt zo’n liedje waar je blij van wordt.

Aansluitend hebben wij een aantal scènes doorgelopen en het bleek dat er toch nog veel boeken bijgehaald werden. Ik had mijzelf voorgenomen om in de vakantie heel veel tijd aan het huiswerk te besteden, maar dat is gewoon niet gelukt. Ik vond het heel vervelend dat ik toch nog regelmatig moest spieken, en ik was niet de enige. Er zijn nog een aantal liederen waar de nodige aandacht aan besteed mag worden. Dat bleek vooral toen wij “Terug naar af” en “Altijd de dupe”gingen doen, die hebben wij gewoon nog niet vaak genoeg gerepeteerd. Maar niet alleen het ensemble had last van ‘vakantieamnesie’; Ruud beweerde steevast dat hij scène 16 al gezet had, maar er waren zo veel mensen die die scène nooit eerder gedaan hebben dat dat hooguit op de ‘illegale’ repetitie van 16 juli geweest kan zijn. Nou ja, hoe dan ook nu weten wij ongeveer wat de bedoeling is en moeten wij zien dat wij snel de muziek kennen. Het streven is om vanaf aanstaande zondag geheel zonder boeken te repeteren.

VAKANTIEPRET

Omdat het officieel nog steeds vakantie is waren wij maar met weinig mensen, zo was er een intieme en ontspannen sfeer. Na de warming up met Yvonne zijn de ‘red hats’ met Peter en Yvonne apart gaan oefenen. Het was heel erg leuk want wij mochten onze personages zelf bedenken en het resultaat waren veel verschillende typetjes. Dit moesten wij ook in de dans omzetten, wat schijnbaar erg komisch is. Daar komt nog bij dat Yvonne een aantal bewegingen bedacht heeft die er heel simpel uitzien, maar dat absoluut niet zijn. Peter lag soms in een deuk van ons gestuntel en er werd geopperd dat het juist grappig is om dit zo te laten. Het is mij niet helemaal duidelijk of dat nou serieus de bedoeling is of niet. Dat moet ik toch voor de zekerheid nog eens navragen.
Na de pauze hebben wij met Ruud nog een aantal scènes doorgelopen, voor zo ver dat mogelijk was. Omdat al mijn tegenspelers er niet waren heb ik de hele tijd in het niets geacteerd. Hoewel het heel relaxed repeteren was ben ik toch wel blij als wij volgende week weer compleet zijn.

EXTRA REPETITIE

Ahhh, wat een fijne repetitie, in een ontspannen sfeer hebben wij met Peter de “Red Hat” en de “Penselendans”geoefend. Peter was er zo content mee dat wij meteen voor ‘publiek’ gezongen hebben. De dames van de kostuums en Frits hebben naar ons geluisterd en vonden het ook wel leuk. Daarna hebben wij met Ruud nog een aantal scènes doorgelopen, dat was ook wel fijn om het geheugen weer op te frissen. Wij hebben “Met niets begonnen”, “Shoppen” en “Je maintiendrai” herhaald. Tussendoor was er tijd om wat kleding te passen. Jet heeft een aantal creaties aangehad en zag er beeldig uit. Zelf heb ik nog niets gepast omdat ik niet goed wist of wat de bedoeling was; sommige kledingstukken waren voorzien van een naam, sommige niet. Ik had een tas vol kleding meegenomen om aan Jeanne te laten zien, maar die had zo veel aanloop dat ik het achtergelaten heb zodat zij op haar gemak kan kijken of zij er iets van kan gebruiken. Het is heel prettig om na de vakantieperiode zo rustig op te starten.

NET ECHT

Wow, dat was me wel een voorproefje! Het leek ineens behoorlijk echt, ik had zelfs plankenkoorts ’s-Ochtends. Voor dag en dauw was ik al uit de veren om goed voorbereid in het theater te verschijnen., maar er kwam niets uit mijn handen. Jan heeft mij naar het theater gebracht, zo kon ik een koffertje vol kleding voor de kostuumgroep en de trompet van Julian alvast meenemen.
Na vertoon van onze medewerkerspas mochten wij naar de foyer waar Joke ons stond op te wachten om naar de artiestenfoyer te brengen. Beneden zat Jeroen met de aanwezigheidslijst. Wij mochten ons in een kleedkamer installeren, een koffie drinken en werden daarna in de pleinzaal verwacht voor een zangrepetitie met Peter. Hij heeft verteld dat een trompetist wegens ziekte afwezig was en dat er iemand gevonden was die ging invallen. Dat was wel even schrikken, ik hoop voor Thomas dat hij snel herstelt.
Wij hebben naast “Shoppen”en “Wat een tijd” twee nieuwe liedjes ingestudeerd en het koor van de “Machinedans”. Toen het zo klonk zoals Peter het bedoelde mochten wij in groepjes van 5 luisteren naar de zang van de rest. Het was een heel ontspannen repetitie met plek voor een geintje, een prettig begin van een spannende dag. Toen de rest al pauze had, heeft Peter met de ‘red hats’ de “Penselendans” nog eens herhaald. In de tussentijd heeft het orkest zich in de orkestbak geïnstalleerd.

Na een gezellige lunch op de eerste etage hebben wij in de grote zaal plaatsgenomen om naar uitleg en instructies te luisteren. Het was soms een beetje moeilijk te volgen; terwijl hij op het podium heen en weer liep had Ruud het over ‘poten, trekken en praks’ zonder uit te leggen wat dat is. Ik vraag mij af of iedereen begrepen heeft wat hij bedoelde, daar komt nog bij dat hij af en toe in de coulissen verdween en niet meer hoorbaar was. Het was in elk geval veel informatie in hele korte tijd en misschien was het goed geweest om de 10 belangrijkste regels van te voren op papier te zetten voor iedereen. Toen wij uitgenodigd werden op het podium werd namelijk de eerste regel meteen overtreden; enkelen stapten direct vanuit de zaal op het podium (gevaarlijk met een open orkestbak). Er volgde een heel rommelig programmadeel. Terwijl wij een aantal scènes doorliepen heeft Ruud getracht duidelijk te maken wat hij wilde zien en probeerden Steph en Yvonne instucties te geven met betrekking tot zang en beweging. De spanning was duidelijk voelbaar – bij het PT en bij de cast. Daardoor was de communicatie moeilijk en ontstonden er misverstanden, dat is jammer maar was te verwachten. Het PT had dat al voorzien en van te voren iedereen een draaiboek van deze dag gegeven, zo hadden wij toch een houvast.

En dan was het eindelijk zo ver! Gespannen en geconcentreerd stonden wij op het podium klaar om te beginnen, althans de meesten van ons. Want Stijn was nergens te bekennen en ik begon al ongerust te worden. Toen eindelijk het doek open ging was hij er ineens, het was niet zijn bedoeling om mij te laten schrikken, hij vind het alleen prettig om zo laat mogelijk klaar te gaan staan. Goed dat ik daar nu al achter kom. Alleen een gaazdoek onttrok ons uit het zicht van het publiek terwijl de ene toespraak naar de andere gehouden werd. Met een verrekijker stond ik vanuit het podium in de zaal te turen, maar ik kon niemand herkennen. En dan was het zo ver: de ouverture klonk en de ‘trein Vogelvrij’ vertrok. Tussen verschillende scènes werd even gestopt voor een korte uitleg van Ruud over de komende scène. Het was heel bijzonder om te zien hoe iedereen op zijn of haar manier in de coulissen bezig was met voorbereiden voor de volgende opkomst.. Helaas heb ik niet alles kunnen volgen wat er op het podium gebeurde, maar ik kreeg wel een paar keer kippenvel van de solisten. Met name “De aanval” was heftig - Pieter speelt ook zo overtuigend.
En dan, in een vloek en een zucht was alles voorbij. Wij kegen een warm applaus van het publiek en een schouderklopje van het PT. Ik haastte mij naar ‘mijn kritici’ om te horen wat zij ervan vonden. Na alle complimenten kwamen ook een aantal verbeterpunten naar voren. Ik bleef te lang in mijn rol i.p.v. ‘een punt te zetten’ aan het einde van een scène. Tijdens de slow motion was mijn mimiek te opvallend ten opzichte vande anderen en tijdens de rap ‘spring ik er als enige uit’. Over het laatste punt heb ik het nog met Yvonne gehad, dat zal na de vakantie wel goed komen denk ik. Wat de mimiek betreft zal ik het nog navragen en het eerste punt lost zich vanzelf op, dat kwam nl. voort uit het feit dat er geen echte afgangen waren. Riette vond het wel jammer dat het ensemble zo veel op het podium van A naar B liep, volgens haar leken de scènes daardoor veel op elkaar.

Wij bleven nog lang nakletsen bij het theater en zijn uiteindelijk nog met een aantal mensen naar een café gegaan. Het was een supergezellige afsluiting van een hele leuke dag.

UITDAGING

Met een beetje tegenzin ben ik vandaag op de fiets (jawel, op de fiets, ja!) naar de repetitie gegaan. Toen ik er aan kwam had ik geen warming up meer nodig... Ik had geen tijd om mij van te voren voor te bereiden en dat voelt gewoon niet prettig. Bij nader inzien heb ik me weer druk om niets gemaakt want er werden bijn alleen maar scènes gezet. De scène in de Provence hebben wij wel een keer doorgespeeld en uiteraard hebben wij weer kort ‘geshopt’.

Ruud heeft de Boschmopolietscène na de pauze laten spelen en het “Lied voor de vrijheid” gezet. Het is nog niet helemaal duidelijk wat hij bedoelt; wel of geen kring en ‘binnen is voor’, in paren schuin naast elkaar opstellen, maar geen rij maken, ‘jullie zijn pilaren’, Roel en Jolande een paar stappen naar voren de rest aansluiten – één stap naar voren. Ik vraag mij af hoeveel mensen dat gesnapt hebben.

Tussendoor mochten wij bij Jeanne onze kledinglijst ophalen. In sommige scènes mogen wij onze eigen kleding dragen, wel in overleg met de kostuumploeg. Als er niets meer veranderd heb ik gedurende de voorstelling 8 kostuumwissels. De lijst is heel afwisselend en ik zal eens diep in mijn kast duiken...

Het zetten van ‘burengerucht’ verliep vlotjes en die scène werd ook doorgespeeld. In deze scène ben ik gekoppeld aan William, ik heb inmiddels al een heel verhaal in mijn hoofd waarom ik waar en met wie ben. Bij het doorspelen bleek dat de tekst soms anders geïnterpreteerd wordt dan de bedoeling van de schrijver was. Ruud heeft een paar keer opgemerkt dat de klemtoon anders moet liggen om de tekst de juiste intensie te geven. Als laatste heeft Ruud de scène in de Orangerie gezet, wat een uitdaging! Niet alleen voor mij, maar voor de meesten van ons. Stijn werd er helemaal chagerijnig van, daar ben ik wel van geschrokken. Ik hoop dat het lukt om die scène mooi neer te zetten. Daar is wel bijles voor nodig, maar als het lukt hebben wij allemaal iets bijgeleerd dat ons niemand meer afneemt.

WERK AAN DE WINKEL

Wij zijn weer begonnen met een zangrepetitie en hebben daarbij aan diverse liederen gewerkt. Aan het einde van de ochtend heeft Frits namens het productieteam een motivatie toespraak gehouden. Het komt er op neer dat er doorgaans te veel afmeldingen zijn en dat er na de zomervakantie nog maar relatief weinig tijd is om de puntjes op de i te zetten. Er wordt van iedereen volle inzet en hoogste concentratie verwacht, daarbij hoort ook huiswerk maken en tijdens de momenten dat men even niet op toneel is stil te zijn. Het valt mij op dat de mensen die dit betreft dit vaak niet beseffen en vrolijk doorkletsen. Ik ben benieuwd hoe dat aanstaande zondag wordt, want dan hebben wij een openbare repetitie in het theater. De vrienden van het theater zijn hiervoor uitgenodigd en elke medewerker mag 2 personen uitnodigen om te komen kijken, dat wordt wel spannend. Julian en ik hebben Riette, Marja, Helma en Vic uitgenodigd, een behoorlijk kritisch publiek.



Van het productie team stond iedereen ‘op scherp’ en Yvonne heeft een opmerking naar Jolande gemaakt waardoor deze heel erg overstuur was. Ruud heeft getracht om door te laten dringen dat stil spel ook echt stil moet zijn, maar er bleef geroezemoes. Voor de scène met DJ Dennis hebben wij een huiswerkopdracht gekregen. Wij moeten googelen op hiphop enzo en proberen om één typische beweging in te studeren. Grappig, maar dat heb ik dus de hele afgelopen week al (tevergeefs) geprobeerd. Het ziet er zo simpel uit, maar het is heel erg inspannend en ook moeilijk. Ik dacht eerst om de ‘worm’ te proberen, maar daarvoor ontbreekt het mij aan de nodige buik- en rugspieren. Ik denk dat de dames van de dansgroep daarvoor beter ‘uitgerust’ zijn. Voor het laatste couplet van shoppen heeft Yvonne een grappige choreografie bedacht. Het ziet er eenvoudig uit (maar is het volgens mij niet), en als het goed lukt wordt het een heel komisch moment.

TERUG BIJ AF

Afgelopen zondag is er weer een nieuw lied uitgedeeld: "Terug bij af" is een heel mooi melancholisch duet. De verschillende stemmen zijn vorige week ingestudeerd, maar gelukkig heeft Steph vandaag alles nog een keer herhaald. Alleen jammer dat ik de edirol niet bij had om het op te nemen.Verder hebben wij weer geworsteld met "Met niets begonnen", het blijft tobben... De andere liederen gingen aardig en het "Lied voor de vrijheid" was erg mooi. Het begint heel ingetogen met een prachtige solo van Jolande en heeft een schitterende opbouw.

Na de zangrepetitie hadden wij een korte pauze, vol trots heeft Ruud toen het complete script aan Jes en Frits overhandigd.


Het tweede deel van de repetitie begon met een warming-up van Yvonne. Aansluitend hebben wij met het orkest samen nog een keer het "Lied voor de vrijheid" gedaan. De rest van de dag was een doorloop met herhalingen. Daarbij is aan sommige scènes meer aandacht besteed dan aan andere. Tussendoor werden er al wat kostuums gepast. Wij hebben de “Machinedans“ een paar keer met het orkest gedaan, dat was toch even wennen, maar uiteindelijk klikte het wel. Aan het einde van de repetitiedag werd ik nog verrast door Ruud, die mij mededeelde dat ik wel in de RHS en de Provence mee mag doen. Dit zijn twee bijzonder leuke liederen en ik verheug mij al op de repetities daarvan.

Theo´s zus is afgelopen week overleden. Desondanks heeft hij ervoor gezorgd dat ik dinsdag alle spullen kreeg en is hij vandaag op de repetitie geweest. Ik wens hem veel sterkte de komende tijd en ik hoop dat VogelVrij hem door de moeilijke periode kan helpen.