UPS & DOWNS

Er stond het hele lovende kritiek in het Brabants Dagblad: swingend, opwindend en van een hoge kwaliteit – een waardig eerbetoon ter ere van de 65-jarige bevrijding van Den Bosch. Het artikel is een schouderklopje waar wij allemaal trots op kunnen zijn. Alleen jammer dat de correspondent vergeten is om Yvonne te noemen, en het was leuk geweest om er iets over het dekor, licht, kostuums etc. in te lezen. Er staat wel een prachtige foto bij van “De Toekomst” en wie staat er deze keer helemaal op? Jawel, ondergetekende! Ik had het eerst niet eens in de gaten, maar ik ben toch echt die lila spook op de achtergrond.

Vandaag konden wij Aida feliciteren met haar 19e verjaardag. De dansgroep heeft er alles aan gedaan om er tussen de bedrijven door een leuk feestje van te maken. Voor de voorstelling had het AT motiverende woorden voor ons en de mededeling dat er op 28 november een afsluitende bijeenkomst is. Ook vanavond hebben wij weer ons best gedaan om te knallen, helaas is dat (volgens Julian) niet gelukt. Omdat er nadrukkelijk gezegd werd dat iedereen goed moet artikuleren was het tempo er uit, het orkest heeft zijn best gedaan om de tijd weer in te halen. Blijkbaar zijn de technici ook nog op stap geweest gisteren want soms stonden de zenders veel te lang open. Bij sommigen had het feest nare gevolgen voor de stem. Ik heb op het feest 2 blaren opgelopen waardoor ik vandaag veel last had van mijn linker voet. Tijdens de voorstelling heb ik er niets meer van gemerkt – wat Adrenaline al niet kan doen. Langzaamaan begin ik ook mijn schouders te voelen, hopelijk kan ik morgen even bij de fysio terecht. Verder is er een broek uit een van de kleedkamers verdwenen en blijkbaar is er in die zelfde kleedkamer eerder een fles parfum op mysterieuze wijze verdwenen. Al met al niet een beste avond, de meesten zijn ook vrij snel na de voorstelling naar huis gegaan. Ondanks alle inspanningen is er van de euphorie van gisteren niet veel overgebleven. Op Jorind heeft dit schijnbaar geen invloed gehad want hij speelde vanavond fantastisch!

DE ‘GROTE MENSEN WERELD’

Ook in het theater krijg je te maken met ‘normale’zaken. Vlak voor de voorstelling vertelde Jorind dat zijn vader in het ziekenhuis was opgenomen, maar wat er precies aan de hand was wist hij toen nog niet. Na de voorstelling kon hij vertellen dat Peter inmiddels weer thuis was en dat het gelukkig meeviel. Jolanda is nog steeds ziek, maar gelukkig gaat het met de rug van Stijn steeds beter.
Vanavond heeft Leon op soesjes getrakteerd voor zijn verjaardag en van het theater kregen wij chocolade bollen als toi-toi, dat was een goede compensatie voor de (iets te kleine) portie lauwe pasta. De trombonesectie heeft ook goed voor ons gezorgd met taai-taai-taai en de hoorns (Peppie en Kokkie) hebben iedereen een toffe(e) voorstelling gewenst. Geen tekort aan zoetigheid dus...
De voorpremière was een mooie voorstelling, met hier en daar wat verbeterpunten. Het grootste minpunt vond ik dat er bij “Oh Marijke” het origineel gedraaid werd, dat is namelijk trager en lang niet zo mooi als de versie van de musical. Op het podium was er ook haast niets van te horen waardoor de choreo niet meer klopte. Ik was een beetje zenuwachtig omdat Marc, Daniëlle en Rien in de zaal zaten. Bij Europa heb ik dan ook een keer een verkeerde pas gemaakt, maar heb het meteen hersteld. Steph is met zijn enkel omgezwikt, maar gelukkig niet met ernstige gevolgen. Bij de bevrijdingswals heeft Anouk spontaan aangeboden dat ik met Rico mocht dansen, dat was een heel leuke verrassing.
Daniëlle en Rien noemden het een hele mooie voorstelling en vonden vooral de scène in Kamp Holland heel herkenbaar. Dat er een aantal mensen echt ‘foute’ kleding dragen is volgens hun juist grappig. Ook Marc was vol lof en ik ben blij dat hij zo positief is, het was veel makkelijkker geweest om kritiek te uiten. Wij hebben nog gezellig met een paar man nagepraat en uiteindelijk heeft Jan ons opgehaald en hebben wij Marc thuis afgezet. Morgen komt hij nog een keer kijken, de schat, dan moeten wij nog beter ons best doen.

GENERALE MET PUBLIEK

Bij de inschrijftafel kreeg iedereen de eerste toi toi overhandigd: een mooie button van het PT. Femmieke heeft voor iedereen een vrolijk vlaggetje geknutseld en van Anouk en Chantal kregen wij een ster met de wens ‘straal’. Ik heb onze goody bags niet persoonlijk uitgedeeld, maar op een tafel gezet met daarbij een briefje ‘zelfbediening’.
Mijn muts was nog steeds onvindbaar dus heeft Jeanne er voor gezorgd dat ik een nieuwe kreeg, ik heb er nu mijn naam ingezet.

Vanavond zaten er zo’n 500 genodigden in de zaal. De gemeente heeft veteranen uitgenodigd om te komen kijken. Het was een ‘taaie zaal’ (maar wel een goede oefening) dat kwam mede door de vrijdagavond maar ook door de gemiddelde leeftijd. Het is heel moeilijk om duidelijk verstaanbaar te spelen zonder dat de snelheid er uit gaat. Wij hebben ons best gedaan, maar er gingen wel wat dingetjes mis. Zo werd bij de “Red Hat Society” een verkeerde tekst ingezet, bij shoppen hoorden wij het orkest niet goed en bij de ‘prinsesjes’ ging het bijna fout omdat er mannen mee wilden gaan zingen. Met Stijn ging het iets beter en hij heeft dan ook weer getild vanavond. Helaas kon Jolanda er niet bij zijn, zij is door de griep geveld en wilde het risiko niet nemen om iemand aan te steken. Ik duim voor haar dat zij voor de premiére weer opgeknapt is. Een groot deel van het ensemble is door de cateraar gewapend tegen griep en andere opdringerige ziektekiemen: er werd vandaag knoflooksaus geserveerd. Tijdens het eten zei Peter dat hij wel wat fotos wilde maken vanuit de orkestbak als iemand een fototoestel aan hem geeft. Toevallig had ik net mijn toestel bij mij en heb het aan hem gegeven zo heb ik nu een paar mooie kiekjes om hier te plaatsen.

NET ECHT

Wow, dat was me wel een voorproefje! Het leek ineens behoorlijk echt, ik had zelfs plankenkoorts ’s-Ochtends. Voor dag en dauw was ik al uit de veren om goed voorbereid in het theater te verschijnen., maar er kwam niets uit mijn handen. Jan heeft mij naar het theater gebracht, zo kon ik een koffertje vol kleding voor de kostuumgroep en de trompet van Julian alvast meenemen.
Na vertoon van onze medewerkerspas mochten wij naar de foyer waar Joke ons stond op te wachten om naar de artiestenfoyer te brengen. Beneden zat Jeroen met de aanwezigheidslijst. Wij mochten ons in een kleedkamer installeren, een koffie drinken en werden daarna in de pleinzaal verwacht voor een zangrepetitie met Peter. Hij heeft verteld dat een trompetist wegens ziekte afwezig was en dat er iemand gevonden was die ging invallen. Dat was wel even schrikken, ik hoop voor Thomas dat hij snel herstelt.
Wij hebben naast “Shoppen”en “Wat een tijd” twee nieuwe liedjes ingestudeerd en het koor van de “Machinedans”. Toen het zo klonk zoals Peter het bedoelde mochten wij in groepjes van 5 luisteren naar de zang van de rest. Het was een heel ontspannen repetitie met plek voor een geintje, een prettig begin van een spannende dag. Toen de rest al pauze had, heeft Peter met de ‘red hats’ de “Penselendans” nog eens herhaald. In de tussentijd heeft het orkest zich in de orkestbak geïnstalleerd.

Na een gezellige lunch op de eerste etage hebben wij in de grote zaal plaatsgenomen om naar uitleg en instructies te luisteren. Het was soms een beetje moeilijk te volgen; terwijl hij op het podium heen en weer liep had Ruud het over ‘poten, trekken en praks’ zonder uit te leggen wat dat is. Ik vraag mij af of iedereen begrepen heeft wat hij bedoelde, daar komt nog bij dat hij af en toe in de coulissen verdween en niet meer hoorbaar was. Het was in elk geval veel informatie in hele korte tijd en misschien was het goed geweest om de 10 belangrijkste regels van te voren op papier te zetten voor iedereen. Toen wij uitgenodigd werden op het podium werd namelijk de eerste regel meteen overtreden; enkelen stapten direct vanuit de zaal op het podium (gevaarlijk met een open orkestbak). Er volgde een heel rommelig programmadeel. Terwijl wij een aantal scènes doorliepen heeft Ruud getracht duidelijk te maken wat hij wilde zien en probeerden Steph en Yvonne instucties te geven met betrekking tot zang en beweging. De spanning was duidelijk voelbaar – bij het PT en bij de cast. Daardoor was de communicatie moeilijk en ontstonden er misverstanden, dat is jammer maar was te verwachten. Het PT had dat al voorzien en van te voren iedereen een draaiboek van deze dag gegeven, zo hadden wij toch een houvast.

En dan was het eindelijk zo ver! Gespannen en geconcentreerd stonden wij op het podium klaar om te beginnen, althans de meesten van ons. Want Stijn was nergens te bekennen en ik begon al ongerust te worden. Toen eindelijk het doek open ging was hij er ineens, het was niet zijn bedoeling om mij te laten schrikken, hij vind het alleen prettig om zo laat mogelijk klaar te gaan staan. Goed dat ik daar nu al achter kom. Alleen een gaazdoek onttrok ons uit het zicht van het publiek terwijl de ene toespraak naar de andere gehouden werd. Met een verrekijker stond ik vanuit het podium in de zaal te turen, maar ik kon niemand herkennen. En dan was het zo ver: de ouverture klonk en de ‘trein Vogelvrij’ vertrok. Tussen verschillende scènes werd even gestopt voor een korte uitleg van Ruud over de komende scène. Het was heel bijzonder om te zien hoe iedereen op zijn of haar manier in de coulissen bezig was met voorbereiden voor de volgende opkomst.. Helaas heb ik niet alles kunnen volgen wat er op het podium gebeurde, maar ik kreeg wel een paar keer kippenvel van de solisten. Met name “De aanval” was heftig - Pieter speelt ook zo overtuigend.
En dan, in een vloek en een zucht was alles voorbij. Wij kegen een warm applaus van het publiek en een schouderklopje van het PT. Ik haastte mij naar ‘mijn kritici’ om te horen wat zij ervan vonden. Na alle complimenten kwamen ook een aantal verbeterpunten naar voren. Ik bleef te lang in mijn rol i.p.v. ‘een punt te zetten’ aan het einde van een scène. Tijdens de slow motion was mijn mimiek te opvallend ten opzichte vande anderen en tijdens de rap ‘spring ik er als enige uit’. Over het laatste punt heb ik het nog met Yvonne gehad, dat zal na de vakantie wel goed komen denk ik. Wat de mimiek betreft zal ik het nog navragen en het eerste punt lost zich vanzelf op, dat kwam nl. voort uit het feit dat er geen echte afgangen waren. Riette vond het wel jammer dat het ensemble zo veel op het podium van A naar B liep, volgens haar leken de scènes daardoor veel op elkaar.

Wij bleven nog lang nakletsen bij het theater en zijn uiteindelijk nog met een aantal mensen naar een café gegaan. Het was een supergezellige afsluiting van een hele leuke dag.

START VOORVERKOOP

Per mail hebben wij een bestelformulier ontvangen om kaarten te reserveren. Daarvoor hebben wij maar twee weken, ik heb dus meteen een mail gestuurd naar de Pannelappen . Ik ga ervan uit dat op de vrijdagavond een aantal ‘lapjes’ komen kijken en de repetitie vervalt, dat hebben wij wel eens vaker zo gedaan. In de mail staat ook dat de officiele voorverkoop begint op 8 mei en dat er dan ook een publiciteitsoffensief gestart wordt. Tegen die tijd zal ik eens een mail sturen naar mijn andere vrienden, collegas en overige bekenden. De mogelijkheid tot voorreserveren zal ik alleen tot de Pannelappen beperken omdat dit één groep is die tegelijk zal komen, anders wordt het zo’n gedoe met het betalen. Ik ben benieuwd hoeveel ‘fans’ uiteindelijk komen kijken.